Rüzgârı Dinleyen Genç Şahin: Şahino’nun Kalp Rekoru
## Çamlık Vadisi ve Sabırsız Kanatlar
Güneş, Çamlık Vadisi’nin üstüne bal gibi dökülüyordu. Kuşlar sabah konserini çoktan başlatmıştı. Dere, minik taşların arasından şıkır şıkır akıyordu. Papatyalar sanki gülümseyerek başlarını sallıyordu. Vadinin en yüksek kayalığında genç bir şahin yaşardı. Adı Şahino idi.
Şahino’nun kalbi cesurdu ama bir o kadar da aceleciydi. Uçmayı çok severdi. Hatta bazen rüzgârın ne dediğini bile dinlemezdi. Kendini hemen gökyüzüne atardı. Annesi, yuvanın kenarında tüylerini düzeltiyordu. Ona nazik bir sesle seslendi: “Şahino, bugün rüzgâr biraz değişken. Önce çevreyi iyi izle, sonra uç.”
Şahino kanatlarını kabarttı, gözleri pırıl pırıl parladı. “Anne, ben artık büyüdüm. En hızlı ben uçacağım! En yükseğe ben çıkacağım!” dedi. Annesi gülümsedi. Bu gülümsemede hem gurur hem de endişe vardı. “Büyümek sadece yükseğe çıkmak değildir. Bazen durmayı bilmek de büyümektir,” diye ekledi annesi.
—
## Gökyüzündeki Büyük Yarış
Şahino bu cümleyi duydu ama içi kıpır kıpırdı. Hemen şimdi en yükseğe çıkmak istiyordu. Bu onun için dünyadaki en önemli işti. Vadinin aşağısında büyük bir neşe vardı. Sincap Mino cevizleri sayıyordu. Tavşan Pofuduk çiçekten bir taç yapıyordu. Kaplumbağa Tıngır ise yavaş yavaş ilerliyordu.
Şahino kayalığın ucundan aşağıya dikkatle baktı. *Hepsi kendi hızında ilerliyor,* diye kendi kendine düşündü. Ama kendisi en hızlı olmalıydı. Tam kanatlarını açacaktı ki bir fısıltı duydu. Rüzgâr sanki ona bir şeyler anlatıyordu. Şahino daha önce rüzgârı hiç böyle dikkatli dinlememişti.
Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdadı. Rüzgârın içinden ince bir ses geldi. “Hızlı olanı severim ama akıllı olanı daha çok severim,” der gibiydi. Şahino burnunu havaya kaldırdı. “Rüzgâr bile beni seviyor, görüyor musun anne?” diye bağırdı. Annesi sadece başını yana eğdi ve sustu.
—
## Bilge Puhu ve Gerçek Başarı
Şahino kendini boşluğa bıraktı ve hızla süzüldü. Aşağıda arkadaşları onu fark edip seslendiler. “Şahino ne kadar da hızlı!” diye bağırdı Mino. Şahino bu sözlerle daha da coştu. Göğsü gururla kabardı. O sırada derenin kıyısında oturan Bilge Puhu’yu gördü. Puhu’nun gözleri gece gibi koyu ve çok sakindi.
Şahino hemen Puhu’nun yanındaki dala kondu. “Selam Bilge Puhu! En yükseğe ben çıkacağım,” dedi. Bilge Puhu sakince ona baktı. “Peki niçin çıkmak istiyorsun?” diye sordu. Şahino hemen cevap verdi: “Çünkü birinci olmak istiyorum! En iyi olmak istiyorum!” Puhu gülümsedi. “En iyi kime göre?” dedi.
Şahino bir an duraksadı ve sustu. Bilge Puhu konuşmaya devam etti: “Mino için en iyi şey çok ceviz bulmaktır. Pofuduk için en güzel tacı yapmaktır. Mutluluk sadece alkıştan yapılmaz. Mutluluk bazen paylaşmaktan ve yardım etmekten gelir.” Şahino’nun içini garip, sıcak bir duygu kapladı. İlk kez hızı değil, iyiliği düşündü.
—
## Rüzgâr Kaptanı’nın Yeni Görevi
Tam o sırada vadide bir telaş başladı. Şenlik hazırlıkları yapılıyordu ama rüzgâr sert esiyordu. Süsler uçmasın diye bir çözüm lazımdı. Şahino hemen öne atıldı. “Ben yardım edeceğim!” dedi. Yukarı uçtu ve rüzgârı dinledi. Rüzgârın nereden geldiğini ve nereye doğru estiğini iyice anladı.
Aşağı inip arkadaşlarına yol gösterdi. “Süsleri şu büyük söğüt ağacına asalım,” dedi. Orası rüzgârdan korunuyordu. Arkadaşları ona hayranlıkla baktı. Mino neşeyle zıpladı: “Sen bizim Rüzgâr Kaptanı’mızsın!” Şahino artık sadece hızlı değildi. O artık dostlarına yardım eden faydalı bir kuştu.
Şenlik başladığında herkes çok mutluydu. Şahino en yüksekte değildi ama kalbi çok huzurluydu. Annesi yanına gelip kanadını omzuna koydu. “Bugün en yükseğe çıkmadın ama en uzağı gördün,” dedi. Şahino gülümsedi. Gökyüzü artık ona daha geniş ve daha mavi görünüyordu. Sevgiyle çırpılan kanatlar, her zaman en güzel menzile varır.
